Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Βγες απ' την ομίχλη
Θολωμένο μου μυαλό
Ζωντάνεψε, αναστηλώθου

Δώσε λάμψη στα μάτια
Κάνε τα ορθάνοιχτα
σαν μικρού παιδιού

Χέρια μου απλώστε
αγκαλιάστε τη ζωή
γίνετε ένα με αυτή

Μα το σώμα μένει άκαμπτο
Όχι, όχι μου λέει
Θέλω να κοιμηθώ
Να μείνω στο κρεβάτι
Αγκαλιά με τις κουβέρτες
Και ποτέ ξανά να σηκωθώ

Δεν του κάνω όμως την χάρη
Έγω γεννηθεί άρα υπάρχω
Έχω και εγώ μερίδιο στη ζωή
Γιατί μόνο οι άλλοι;
Δεν είμαι και εγώ ζωντανή;

Θα ξυπνήσει το μυαλό
Θα σηκωθεί το σώμα
Η ομίχλη θα διαλύσει

Αχ τι ωραία θα ΄ναι τότε

Τα πουλιά θα κελαηδάνε
πιο γλυκά
Δες, τα λουλούδια είναι τόσο όμορφα
Το γέλιο της κόρης μου
θα ναι γλυκιά μελωδία
Θα την αγκαλιάζω
και θα νοιώθω ευτυχία
Γιατί θα αισθάνομαι και πάλι
Θα την βιώνω τη ζωή

Θα ναι μια ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΕΠΙΦΥΛΑΚΗ

Σ' επιφυλακή
Αλλά γιατί;
Τι θα γίνει;
Τι φοβάμαι;

Άνθρωποι είναι
Όχι δράκοι

Δεν θα γυρίσουν ξαφνικά
και να μου ρίξουνε φωτιά
Δεν θα με βάλουν στη γωνιά
και να γελάνει κοροϊδευτικά

Έφυγαν αυτά
Είναι μίλια μακρυά

Μεγάλωσα από καιρό
Το μικρό κορίτσι πέρασε
Ποιος θα μου κάνει κακό;

Αχ σώμα μου και μυαλό
Ξυπνήστε. Δείτε το παρόν
Κανείς δεν με βλάφτει τώρα πια

Είμαι μεγάλη, δυνατή
ώριμη μα και σοφή

Χαλάρωσε σώμα
Ηρέμησε μυαλό
Μην μ' εξαντλείτε άλλο
Κουράζομαι, εξασθενώ

Μάθε κάτι επιφυλακή
Ναι, είχες αξία πιο πριν
Μα μου είσαι πλέον περιττή
Τώρα δικαιούσαι
Σ' αφήνω
Να φύγεις από τη ζωή

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Να βγαινα μέσα από τη ζάλη
Να κτυπούσα τα χέρια
και να φευγε η μαυρίλα
που 'χω στο κεφάλι...

Μα δεν γίνεται
Δεν είναι έτσι που πάει

Μαθαίνω έτσι την υπομονή
Μαθαίνω πως είναι στ' αλήθεια η ζωή
Και δεν κλείνομαι
στη φαντασία και την πλάνη

Άδικο δεν είναι;
Να χεις συνέπειες
κι ας μην φταις εσύ

Υπάρχει όμως δικαιοσύνη
Ο Θεός τα είδε όλα
και ξέρει

Ξέρει πόσο αδικήθηκε
το μικρό παιδί
που η μόνη του αμαρτία
είναι πως ήταν ευαίσθητο πολύ

Κι ήθελε τρυφερότητα, στοργή
Κατανόηση, αποδοχή

Κι αντί γι αυτό πήρε
Κακοποίηση...

Ο Θεός το είδε και το ξέρει
Και για αυτό μου δίνει τώρα
μια καλή ζωή
Ασφαλής και σταθερή

Σαν να και μου λέει
Μπορείς τώρα και να
πάει να ζήσεις ξανά
απ' την αρχή

Και τα τραύματα που
σου ΄μειναν
Και σου μαυρίζουν την ψυχή
Θα κλείσουν μια μέρα
και θα νοιώσεις ήρεμη, γαληνεμένη
Αφού το θες τόσο πολύ

Υπομονή μόνο να κάνεις
Μην ακούς την κακιά φωνή
Εσύ θα 'σαι εντάξει
Είσαι δυνατή

ΦΑΓΗΤΟ

Το φαγητό που ήθελα
Που είχα τόση ανάγκη
Και δεν μου το 'δωσες μητέρα
Πώς τολμάς να το ζητάς
τώρα από εμένα;

Η πείνα δεν χορταίνει
Το στομάχι δεν γεμίζει
Μια τρύπα κι ένα κενό
Έχουν πάρει θέση

Αυτό μου άφησες μητέρα
Και τώρα τι θέλεις από 'μένα;

Να βασιστείς κάπου αλλού
Να μ΄ αφήσεις σε ησυχία
Ο θυμός για σένα
δεν σβήνει με τόση ευκολία

Βλέπεις μητέρα
Όλα έχουν τίμημα μια μέρα

Η κορούλα σου δεν χόρτασε
Γιατί να ταϊσει εσένα;

ΚΑΚΙΑ ΦΩΝΗ

Μια φωνή ακούω
όπως το βουιτό
Που με τρελλαίνει
στο λεπτό

Παράτα τα μου λέει
Δεν βλέπεις πως δεν έχεις μέλλον;
Τι προσπαθείς να καταφέρεις
Αφού το μυαλό σου ειν' ταραγμένο

Δεν γλυτώνεις έτσι απλά
Πάντα θα υπάρχει η σκοτεινιά

Σιωπή! Σβήσε πια κακιά φωνή!

Δεν σ' ακούω
Δεν σε πιστεύω
Δεν θα με συγχίζεις
πάντα εσύ

Που θα πάει, θα κλείσεις
Θα ησυχάσεις
Δεν θα με τρελλαίνεις άλλο

Στην μάχη μέσα μου
νικάει το καλό
Εσύ θα ΄σαι πάντα
το ηττημένο

Θα σ' εξαφανίσω
Και έτσι θα ησυχάσω
Ούτε στ' όνειρα μου
θα σ' ακούω

Παράδωσε τα όπλα
κακιά φωνή
Δεν με νικάς άλλο εσύ



ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Βλέπω ένα μονοπάτι
Ένα δρόμο ανοικτό
Που με καλεί, που με φωνάζει
Ανάμεσά του να διαβώ

Άγνωστε δρόμε που οδηγείς;
Θα ΄σαι όπως φανταζόμουν;
Θα μου γεμίσεις τα κενά;
Θα 'μαι ευτυχισμένη τώρα πια;

Ξάφνου ακούω μια φωνή

Έλα προχώρα, πας καλά
Μην κοιτάς πίσω κοπέλα γλυκιά
Συνέχισε έτσι όπως πας
Προχώρα ευθεία, μπροστά

Και θα δεις που όλα
θα πάνε καλά
Καλύτερα απ' την φαντασία

Ίσως να 'ναι διαφορετικά
Μην φοβάσαι μην τρομάζεις
Στο τέρμα του δρόμου
Θα βρεις τον τρόπο
να γεμίσεις τα κενά

Μην σκοτίζεις το μυαλό σου
Μην στερείς την ηρεμία
Στο τέρμα του δρόμου
Θα βρεις αυτό που
λαχταράς με τόση αγωνία

Συνέχισε να περπατάς
Πήδα πάνω απ' τα εμπόδια
Μην σε φοβίζουν οι λακκούβες

Και όλα θα λάμψουν ξαφνικά
Θα βρεις γαλήνη και χαρά
Στον άγνωστο αυτό δρόμο
Συνέχισε να περπατάς

ΓΙΑΤΙ

Έλα απάντα μου
Βοήθα με σε κάτι
Πώς το χέρι που
μου δίνει πόνο
Ειν' το χέρι που
μου δίνει χάδι;

Ποια σκοτεινιά σε κυριεύει;
Δεν είσαι συ που πριν από
λίγο μου 'λεγες μια ιστορία;
Δεν είσαι εσύ που μου λεγες αστεία;

Ποιος είναι αυτός ο δράκος
με τα μάτια σαν φωτιά;

Γιατί το στόμα σου
βγάζει βρυχηθμό σαν
άγριο τέρας;
Τα νύχια σου έγιναν
σαν αρπακτικό
που 'ρχεται να με πιάσει

Τρέχω, τρέχω να σωθώ
Πάω να κρυφτώ
Να φύγω από σένα

Μα αφού πριν από λίγο
με γαργαλούσες στοργικά

Βοήθα με
βοήθα με να καταλάβω
Ποια τρυκιμία μέσα σου
σε τάράζει;
Γιατί την βγάζεις πάνω μου;
Τι σου φταιξε η μικρούλα σου;

Κοίταξε και δες πόσο φοβάται
Εξαφανίσου τέρας, εξαφανίσου δράκε

Φέρτε τον καλό μπαμπά μου πίσω
Θέλω να ζήσω

Χωρίστηκα αναγκαστικά
Έγινα δυό κομμάτια
Για να αντέξω τον πόνο
Για να αντέξω την οδύνη

Που πήγε ο εαυτός μου;
Έφυγε μακρυά
Μα τον βρήκα πάλι

Μα με συνοδεύει
κι ένα μαύρο χρώμα
Δεν λέει να φύγει
Είναι εκεί
Με κυριεύει ακόμα

Θέλω να μάθω το γιατί
Και ίσως φύγει το μαύρο
Ίσως το βάλω σ' ένα καράβι
και να του νέψω αντίο

Απάντα μου μπαμπά
Διώξε την σύγχιση
που με τσακκίζει τόσο

Γιατί η αγάπη σου
πρέπει να 'χει και πόνο μέσα;

Γιατί;